Stanisław Popławski

f_225_150_6316128_00___images_poplawski_poplawski-bio.jpg

Urodził się 4 stycznia 1886 roku w Warszawie, zmarł 7 lipca 1959 r. w Krakowie.

Wykształcenie zdobywał początkowo w szkole realnej w Warszawie, następnie, w latach 1901 – 1906, w Warszawskiej Szkole Rysunkowej  u Wojciecha Gersona. Rok 1906 poświęcił na studia we Florencji. Po powrocie do Polski, w latach 1906 - 1911 studiował rzeźbę w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych , pod kierunkiem Konstantego Laszczki i Alfreda Dauma.  W latach 1912 – 1913 przebywał w Paryżu i Rzymie.Na stałe osiadł w Krakowie.

Podczas I wojny światowej został wcielony do wojska i służył w intendenturze I Brygady Legionów Polskich. Od 1 października rozpoczął wieloletnią pracę w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, najpierw jako asystent w pracowni rzeźby, kolejno jako adiunkt i docent, prowadząc również pracownię ceramiki i odlewów gipsowych.

Upamiętnił się jako twórca i animator kukiełek  „Szopki krakowskiej" w 1923 r. wg pomysłu K. Witkiewicza. Aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym Krakowa. We wrześniu 1939 r. wszedł w skład tymczasowej dyrekcji Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, powołanej w celu zabezpieczenia majątku  i archiwum TPSP. Wystawiał w Warszawie, Krakowie, Lwowie, Paryżu, Wiedniu, Wenecji i Nowym Jorku.

Młodzieńcza twórczość Popławskiego kształtowała się pod wpływem rzeźby francuskiej, m. in. Augusta Rodina i Charlesa Despiau. Przed rokiem 1914 tworzył przede wszystkim kompozycje alegoryczno – symboliczne. Po 1914 nastąpił wyraźny zwrot w jego sztuce ku tradycji i klasycyzmowi, którego wzory wyniósł z akademii florenckiej.

Prace z lat 20. noszą piętno fascynacji włoską rzeźbą renesansową. Operował zwartą, doskonale wyważoną bryłą, o wygładzonej powierzchni ( np. „Z kąpieli", Muzeum Górnośląskie w Bytomiu). W portretach przestrzegał zasady uogólnionej charakterystyki modela. Bardziej indywidualny wyraz nadawał wizerunkom dzieci.

Popławski często sięgał do tematyki religijnej ( „Chrystus wśród dzieci", Muzeum Diecezjalne w Płocku).
Ważną część dorobku stanowią plakiety i medale. Obok przedstawień portretowych wykonywał medale upamiętniające ważne wydarzenia historyczne oraz prace o tematyce klasycznej.

Był autorem kilkunastu rzeźb nagrobnych na cmentarzu Rakowickim w Krakowie ( m. in. plakieta z Matką Boską z Dzieciątkiem na grobowcu Witkowskich, czy Matka Boska Bolesna na grobowcu Rederów). Sporadycznie podejmował się realizacji rzeźb architektonicznych. Jego dziełem jest alegoryczny fryz na gmachu Narodowego Banku Polskiego w Krakowie, z 1937 r.

W okresie po II wojnie światowej kontynuował twórczość portretową. Wykonał maskę pośmiertną Ludwika Solskiego, eksponowaną w Muzeum Teatralnym w Krakowie.

Pozostawił po sobie dziesiątki portretów, rzeźb sakralnych, plakiet etc., w większości w gipsie. Jego prace znajdują się m. in. w zbiorach Muzeów Narodowych: w Krakowie, Poznaniu, Szczecinie, Wrocławiu a także Muzeum Sztuki Medalierskiej we Wrocławiu oraz Muzeum Narodowego Piśmiennictwa w Pradze.

Apoteoza Sztuk to kolisty  medalion z  przedstawieniem, w płaskim reliefie, trzech stojących obok siebie postaci all'antica – dwóch kobiecych i jednej męskiej - będących zapewne personifikacjami sztuk: postaci skrajne trzymają paletę, kosz z owocami i maskę męską, postać środkowa model centralnej świątyni; od frontu, u spodu kompozycji sygnowany.: St. POPŁAWSKI   KRAKÓW 1930; brąz, średnica 49 cm.

Prezentacja rzeźb, ich dostępność oraz ceny mają charakter orientacyjny i nie są ofertą handlową w rozumieniu Kodeksu Cywilnego. Aktualną dostępność rzeźb, terminy dostawy i cenę prosimy uzgadniać telefonicznie lub przy pomocy poczty elektronicznej.